Miðhøllin var stúgvandi full av fólki mikumorgunin til sangtiltakið. Næmingarnir stóðu uppi á svalanum og vóru óførir at syngja við. Túsund takk fyri at tit stuðla okkum so væl. Tað var ein rørandi løta, tá vit endaðu sangløtuna við at syngja Tú alfagra land mítt og øll, børn sum vaksin, sungu so væl við.

Gott at hava Jón Magnus og Gunnar, at hjálpa okkum, tá vit hava slík tiltøk.