Mikudagin høvdu vit ein heilt serligan dag í skúlanum. Annika Hoydal, saman við tveimum tónleikarum, rúnarbant okkum við eini frálíkari framførslu. Hon greiddi frá sínum barnalívi, tá hon búði í Suður Amerika, hvussu hon kom aftur til Føroyar at vera, púra einsamøll, og eisini greiddi hon frá ymiskum søguligum. Innímillum sang hon við síni fantastisku rødd og tónleikararnir spældi undir. Eisini vóru ymiskar ljóðeffektir, so alt gekk uppí eina hægri eind.

Tey hildu, at okkara skúli var sera hugnaligur, og at næmingarnir dugdu væl at lurta. 

Sjálvandi fingu tey hvør sína tasku, sum næmingarnir hava seymað úr endurnýtslutoyi. Tær vóru tey sera glað fyri.